مه لب پور خنده یه

   مِــه لب پور خنده یه  ، مِــه دیل پوره درد

  جه سئلی سورخا بوسته ، مِه دیمه زرد

  مَـرَ  دانم  ،  زمستان  چاکـــــــودا ئیـــــد

  ایسه مِـــــــه زیندگانـی ، آتوئی  سـرد !

 

 ..........................................................................................

 واگردان فارسی :

 

 لب ام  پر خنده  و  دل ام پر از درد است

گونه  ی زرد من ، از سیلی قرمز شده است

گمان می کنم که مرا در زمستان  ساخته اند

که زندگانی من  ، این جوری سرد است  !

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 2 بازدید